| Toprağa bir çaput ile dönersin Dünya hatır kırmaya değer değil Tutar isen bir dost, bir yar edin Cihan sana da kalır değil Büyük konuşma hiçbir zaman Düşmez, kalkmaz kimse değil Bir diken yarasına deme aman Dertsiz olmayan can, var değil Kendinden başkasını beğenmez cahil Huri, melekte hata bulmaz değil Nice vardır diline sahip olmayan Dost hatrı bir gün yıkılmaz değil Özge olur aşık gön’lü Alır isen, dinle sözümü Küçümseme sakın damlayı Derya, damlasız olur değil Çoktur cihana boşa gelenler Ne oldum delisi görmemişler Parayı her şeyden üstün bilenler Toprak altında para lazım değil Asalet insanın özünde olur Saf ipekte, süste değil Kendi’n bilen çul da giyse O çul, ona atlas olmaz değil Hiç kimseye muhtaç olmam deme Can, cana muhtaç olmaz değil Dünyaya zulüm çektiren firavun Topal sineğe yenik düşmez değil | Nice mertlikten, onurdan bahsedenler Saman altından su yürütmez değil Bu sözden alınıp kendine pay biçen Kalleşliği efendilikle gizlemez değil Çoğu insan, doğru sözü sevmez Ama, doğru özde değişmez Herkes payına düşeni alır Er boş laf, gâfil, öğüt istemez Bir zaman sana yüksekten bakan Gün gelir kapına düşmez değil Engin olmak yakışır gön’le Kimse ettiğiyle kalır değil Sersefil gitti, kibirli Karûn Zenginlik; mal, mülk, parayla değil Gönülde yatar en büyük servet Ama, her göz onu görür değil Hep ben, tek ben, hep bana diyenleri Yoksulları ezen şerefsizleri Toplayıp bir kefeye koysan hepsini Bir karıncanın yüreği eder değil Anadan, atadan budur gördüğümüz Bir üzüm tanesini kırka böldüğümüz Sözümüz ne ise, o dur özümüz der; Bitirir sözünü Oğuz! OĞUZ BORAN |