OĞUZNAME

Toprağa bir çaput ile dönersin

Dünya hatır kırmaya değer değil

Tutar isen bir dost, bir yar edin

Cihan sana da kalır değil

Büyük konuşma hiçbir zaman

Düşmez, kalkmaz kimse değil

Bir diken yarasına deme aman

Dertsiz olmayan can, var değil

Kendinden başkasını beğenmez cahil

Huri, melekte hata bulmaz değil

Nice vardır diline sahip olmayan

Dost hatrı bir gün yıkılmaz değil

Özge olur aşık gön’lü

Alır isen, dinle sözümü

Küçümseme sakın damlayı

Derya, damlasız olur değil

Çoktur cihana boşa gelenler

Ne oldum delisi görmemişler

Parayı her şeyden üstün bilenler

Toprak altında para lazım değil

Asalet insanın özünde olur

Saf ipekte, süste değil

Kendi’n bilen çul da giyse

O çul, ona atlas olmaz değil

Hiç kimseye muhtaç olmam deme

Can, cana muhtaç olmaz değil

Dünyaya zulüm çektiren firavun

Topal sineğe yenik düşmez değil

Nice mertlikten, onurdan bahsedenler

Saman altından su yürütmez değil

Bu sözden alınıp kendine pay biçen

Kalleşliği efendilikle gizlemez değil

Çoğu insan, doğru sözü sevmez

Ama, doğru özde değişmez

Herkes payına düşeni alır

Er boş laf, gâfil, öğüt istemez

Bir zaman sana yüksekten bakan

Gün gelir kapına düşmez değil

Engin olmak yakışır gön’le

Kimse ettiğiyle kalır değil

Sersefil gitti, kibirli Karûn

Zenginlik; mal, mülk, parayla değil

Gönülde yatar en büyük servet

Ama, her göz onu görür değil

Hep ben, tek ben, hep bana diyenleri

Yoksulları ezen şerefsizleri

Toplayıp bir kefeye koysan hepsini

Bir karıncanın yüreği eder değil

Anadan, atadan budur gördüğümüz

Bir üzüm tanesini kırka böldüğümüz

Sözümüz ne ise, o dur özümüz der;

Bitirir sözünü Oğuz!

OĞUZ BORAN